De ik-figuur, kindercoach Emma, leest op een ochtend in de krant een overlijdensadvertentie van haar vroegere schoolvriendin Sara, met toevoeging van de letters N.M.A. Dezelfde avond vindt ze een pakje op de deurmat, met daarin een sprookjesboek waarop op de voorkant een bevallige Sneeuwwitje prijkt. Herinneringen aan die verschrikkelijke avond 25 jaar geleden, vlak voor hun eindexamen op de middelbare school, komen in volle hevigheid terug. Ze besluit via internet contact te zoeken met hun vroegere vriendengroepje om meer te weten te komen over Sara’s leven. Via twee tijdslijnen wordt het verhaal verteld, die van de ik-figuur in het heden (2019) en die van Emma in het verleden (1994). De auteur hanteert een vloeiende schrijfstijl en weet vanaf het begin te boeien. En weeft tussendoor het verhaal van een ziekelijke relatie tussen de ik-figuur en haar alcoholistische moeder. Korte hoofdstukken die vaak eindigen met een prikkelende opmerking, waardoor je verder wilt lezen. Aandacht voor karakteropbouw en een zeer schokkend einde. Auteur (1978) schreef eerder drie thrillers met de Rotterdamse rechercheur Jennifer Brugman in de hoofdrol.